Raafcraft - Survival en Zelfredzaamheid - The Bushcraft Way

Raafcrafts Blog

Weekend 5 van 7

Het is vrijdag. Morgen is het weer zover, aflevering 5 van 7 van de Raafcraft survival training. Er is veel gebeurd in de afgelopen 4 maanden. Ik weet nog hoe ik enigszins nerveus de eerste keer op de camping aankwam, met een veel te zware rugzak, tot de nok gevuld met allerlei zaken die ik maar nodig kon hebben, maar waarschijnlijk toch niet ging gebruiken…

Nu zijn we 5 maanden verder en mijn zak is weer gevuld, maar met zaken die ik echt nodig heb en materiaal dat ik wil gebruiken voor het invullen van mijn eigen agenda. Hans geeft altijd ruimte voor eigen initiatief, zoals de laatste keer toen Peter en ik een Zweedse fakkel/woodstove in elkaar gefröbeld hadden.

De groep is gegroeid, in kennis, kunde, maar zeker ook naar elkaar toe. Er zijn nauwelijks afspraken nodig om een opdracht te vervullen. We kennen elkaar, weten wat ieders specialiteiten zijn en vertrouwen elkaar.

Het was erg leuk om te zien hoe tijdens de vorige sessie de opdracht werd gegeven om een latrine te graven, om die binnen no-time te verwezenlijken inclusief beschutting en breeklicht om het ding in het donker terug te vinden. Fantastisch om te zien hoe de groep elkaar gevonden had en ook de trots die Hans uitstraalde ten opzichte van de groep.

Morgen is het weer zover. De rugzak staat gevuld in de huiskamer, alleen water toevoegen!

nalgene bottle

Zaterdagmorgen.

Het water is toegevoegd, de rugzak in de kofferbak en google maps richting de cursusplaats. Dit keer een camping in de buurt van Bergen op Zoom. Het is bekend terrein. Voor het eerst gaan we terug naar een plek waar we eerder keer zijn geweest. Dezelfde camping als de allereerste keer. Het beeld van al mijn materiaal, uitgestald op het blauwe gamma-zeiltje verschijnt weer in mijn gedachten en doet mij glimlachen. Wat is er veel veranderd…

De ontmoeting met de groep en de trainers is hartelijk als vanouds. Er wordt wat gelachen, gedold en koffie gedronken.

Daarna is er tijd voor gastinstructeur Xander. Xander is door nood gedwongen in het verleden een specialist geworden in het gebruik van natuurlijke materialen en hergebruik van wat anderen als afval zouden betitelen. Er wordt een kleine workshop gegeven in het “slaan” van touw op basis van brandnetel vezels waarna er wat creatieve zaken gedemonstreerd worden op basis van hergebruikt materiaal. Dit levert weer de nodige inspiratie op voor de thuis experimenten, aka “Huiswerk”

Peter, Roy en ik zagen en splijten wat stammen voor het kampvuur die dag en ik mol daarmee mijn weer-veel-te-goedkoop-aangeschafte bijl. Voor 13 Euro mag je natuurlijk niet al te veel verwachten, maar ik baal meer van het teloorgegane werk dat ik heb gehad in het slijpen van het ding dan de aanschafwaarde. Ik ga dus voor een nieuwe steel, niet voor een garantie claim en omruilactie.

Al snel daarna neemt aspirant-survivalinstructeur Roy het initiatief in handen en vertelt wat we gaan doen. Een shelter bouwen! Roy is duidelijk een man met een plan. Met maquettes van shelters, hij noemt ze mini’s, laat hij de verschillende typen shelters zien. Daarna laat hij twee shelters op ware grootte zien, die nog afgebouwd moeten worden. Mieke en ik mogen de “Lean-to” afbouwen. Een ander deel van de groep gaan aan de slag om
een grote vierpersoons shelter op te zetten. 

lean to

De blaadjes in februari zijn al redelijk door moeder natuur geabsorbeerd, dus worden er enkele reddingsdekens in het dak verwerkt. Roy vraagt aan Mieke en mij of wij er voldoende vertrouwen in hebben om erin te overnachten. Ik twijfel en kijk Mieke aan, die vol zelfvertrouwen een enthousiast “Ja” laat horen. Ik kan natuurlijk niet achter blijven en wetende dat een tarpje binnen 10 minuten staat, mocht de nood aan de man komen, stem ik ook in. De hut werd door de verschillende instructeurs met links en rechts een klein verbeterpuntje goedgekeurd en konden Mieke en ik gaan helpen met de afbouw van de grote hut.

Voordat we er erg in hebben is het tijd voor het diner. Instructeur Marco was met de pet rondgegaan en had op vakkundige wijze een heerlijke maaltijd voor ons bereid met vlees, uien, gepofte aardappels en augurken en tomaten uit het zuur. Samen nuttigen we de maaltijd in de vers gebouwde grote hut, rondom Roy’s woodstove.

Het avondeten gaat vloeiend over in de uitleg van instructeur Leo over communicatie. De theorie gaat over het geven van (nood)signalen met behulp van licht, vuur en geluid, om vervolgens uit te komen op radiocommunicatie. De oefening die daarop volgt, gebeurt door middel van portofoons. Er worden drie groepen geformeerd. Groep A is een basisstation, B een relaisstation en C is een groep in nood. Groep A moet een figuur communiceren, gebaseerd op een tangram, via groep B. Groep C moet vervolgens aangeven wat het figuur is, waarna ze “gered” zijn. De oefening levert wat babylonische spraakverwarring op, maar slaagt ondanks de hilariteit wonderwel.

avond eten

Na de oefening verkast de groep richting kampvuur en onder het genot van een hapje en een drankje volgen luchtige gesprekken. De tijd gaat langzaam. “Hoe laat is het?”, hoor ik iemand vragen. “Al negen uur”, is het sarcastische antwoord. Ik lach, ook voor mij is het veel vroeger dan dat het voelt.

De tijd vordert, het wordt kouder en kouder. Het regent wat. “Zou het vriezen?” wordt er gevraagd. “Nee”, is het antwoord. “Als het zou vriezen dan zou het sneeuwen”. Ik kijk op mijn telefoon. Het is 1 graad boven nul. Ik verplaats mijn voeten wat dichterop het kampvuur en geniet van de vlammen en de behaaglijke warmte van het vvur.

De gesprekken worden diepzinniger en persoonlijker. Iedereen geniet van de dialoog, maar het wordt kouder en iedereen is moe. Mensen druipen af naar hun hutjes en tarpen. Ook Mieke maakt aanstalten. Ik ben ook moe en het lijkt mij beter tegelijk te gaan slapen zodat we elkaar niet wekken.

Rillend kleed ik mijzelf uit en kruip in mijn t-shirt, onderbroek en sokken in mijn dikke militaire M90 slaapzak. Dat ding is tot nu toe veel te warm geweest door de veel te warme winter. Mijn besluit om in mijn ouwe zak te slapen in plaats van mijn iets dunnere nieuwe zak blijkt een goede. Ik werk mijn bivakzak en slaapzacht met de nodige moeite dicht en laat de dag aan mij voorbij trekken. Ik val, voor het eerst in de buitenlucht, als een blok in slaap, om vervolgens midden in de nacht wakker te schrikken van een waterdruppel die letterlijk boven op mijn neus valt.

In de schijn van een heel klein lichtje dat ik aan had gelaten, zie ik dat de, gelukkig waterdichte, bivakzak wat natte plekken vertoond. Ik trek de veters van de capuchon van de zak dicht tot een gaatje dat noch net mijn neus vrij laat en draai mezelf op mijn zij, en slaap lekker door tot de volgende ochtend.

Zondagmorgen

Gewekt door de noodzaak van het gebruikelijke ochtendritueel kleed ik mezelf aan. De buitenzak is nat. Ik ben nog warm, dust het aankleden valt mee. Ik doe mij behoefte en ik zie dat Roy al wakker is en druk doende op de kampvuurplaats. “Ik heb regenwaterkoffie, lust je ook een bakkie”. Ik lach en zoek de klapmok op die ik ergens in de linkerzak van mijn parka heb zitten. De koffie is lekker en warm. Ik geniet ervan en kijk hoe het langzaam licht aan
het worden is.

Om kwart voor acht ga ik terug naar de hut om mijn ontbijt uit mijn rugzak te halen en ik zie dat Mieke wakker aan het worden is: “Ik heb heerlijk geslapen”, zeg ik, “Jij ook?”. Mieke tilt haar hoofd op en zegt: “Ik heb een heerlijke nacht gehad”. Ik lach en reageer ad rem: ”Dat hoor ik niet al te vaak.” We lachen. Mieke schiet in haar kleren en we ruimen onze spullen op. De nooddekens worden uit de dakbedekking gescheurd. Geen onnatuurlijke materialen achter laten, hutten mogen blijven staan, was de opdracht. We stoppen de folie in een meegebrachte vuilniszak en gaan naar de vuurplaats. We ontbijten met z’n allen, waarna het tijd wordt om de eerste sessie van de ochtend voor te bereiden.

Instructeurs Marco en Leo, samen met Peter, Roy en ik richten een kleine “shooting range”. Iedereen krijgt de gelegenheid om met de meegebrachte luchtgeweren te schieten, na een gedegen veiligheidsinstructie. Peter, Roy, Leo en Marco begeleiden de schutters, ik overzie de range. Het geheel verloopt netjes en veilig. Voor velen was het de eerste keer dat ze een schietwapen in de hand hebben. Klaas-Jan verbaast iedereen door met Marco’s luchtgeweer met drie kogels 1 gat te creëren. Natuurtalentje, lach ik bij mezelf.

Na de schietoefening legt instructeur Hans ons uit hoe we onze messen scherp kunnen houden. Enkele van ons hebben hun slijpstenen meegenomen en Hans legt uit hoe de verschillende methoden optimaal gebruikt kunnen worden.

mes slijpen

Al snel is het twaalf uur geweest en is het tijd om weer naar huis te gaan. Zoals altijd heb ik het gevoel dat dat de tijd weer veel te kort is geweest en had het voor mij best wel een paar dagen langer kunnen duren. In de auto verandert deze mening langzaam en bedenk ik mezelf hoe lekker die warme douche straks is, en hoe lekker het is om te genieten van het bankstel en de hond op schoot. Ik lach en bedenk mezelf hoe perspectieven veranderen door deze training.

Door: Erik (deelnemer survival cursus)